بعد از تقرير اين رأى عساكر « 1 » نصرت شعار بر مراكب آتش آهنگ برق رفتار - كه در سرعت سير از فحواى وَ الْعادِياتِ ضَبْحاً [ 100 / 1 ] اخبار مىنمودند و در مصاف تك و تاز از سبك رو باد پيمايان وَ الذَّارِياتِ ذَرْواً [ 51 / 1 ] حكايت مىكردند - ركوب نموده ، به تأييد وَ اللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشاءُ [ 3 / 13 ] كه مضمون لَهُ مُعَقِّباتٌ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ [ 13 / 11 ] شعارى از مدايح ايشان است ، صفها بر آراستند « 2 » . از برق لمّاع ملابس جوشن و زره ، بحر زيبق وجود عينى گرفت و از رفع اعلام فيروزه‌فام ، رماح زبرجد وجود خارجى يافت . موكب بهرام انتقام به آيين تمام كوچ فرموده ، بىراحت و استجمام دوازده ( 76 - پ ) فرسخ راه را به يك دفعه قطع نمود و در صحراى بلدهء خوى نزول اجلال فرمود . بيت سر چتر برزد به اوجِ سپهر * برافراخت رايت بر افروخت چهر « 3 » از آن جانب سلطان كوچ نموده ، در صحراى مرند نزول كرد و موادّ غيظ و كينه و اسباب خشم و ضغينه « 4 » را در هيجان آورده ، كتابتى قهر آثار مشتمل بر انواع تهديد و اصناف قهر و وعيد و متضمّن ذكر كثرت عدد و عدد و وفور اسباب و مدد ، به صوب بندگان درگاه ارسال داشت . هر چند در اثانى آن به [ تنغير ] و توبيخ « 5 » إِنَّ هؤُلاءِ لَشِرْذِمَةٌ قَلِيلُونَ [ 26 / 54 ] منطق « 6 » گشته بود . لسان نصرت الهى « 7 » خطاب : وَ إِنَّ جُنْدَنا لَهُمُ الْغالِبُونَ [ 37 / 173 ] بر موكب همايون حضرت اعلى مىخواند و به نويد يَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ بِنَصْرِ اللَّهِ [ 30 / 4 ، 5 ] منتظران « 8 » صبح اقبال را از ظلمت ديجور ملال مىرهاند . و چون طغراى آن خطاب را به ذكر مشيّت الهى « 9 » موشّح نساخته و در سراپاى عتاب‌نامه چيزى جز وصف قوّت و كثرت لشكر خويش نپرداخته بود و از صنيعهء « 10 » كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ

--> ( 1 ) . F : به عساكر ( 2 ) . P : آراست . ( 3 ) . F : مهر ( 4 ) . P : ضيعصه ( 5 ) . F : تغيّر و توهّج ( 6 ) . K : منطبق ( 7 ) . KP : الاهى ( 8 ) . KF : منتظر آن ( 9 ) . KP : الاهى ( 10 ) . F : صيغهء